Erelidmaatschap Zusters
1
sepember 2002 - augustinuszondag
Een bijzondere gebeurtenis, die voor ons allen die aanwezig waren een spirituele betekenis had. Een ‘leuk idee’ van het toekennen van het erelidmaatschap van de WHG aan de zusters Monialen Augustinessen
groeide uit tot een feest. Ook nog een liturgisch feest, omdat het in de dienst plaats vond, maar dat mocht van Joop, dus hadden wij er ook geen bezwaar meer tegen.
Het ging allemaal om de vier/vijf genodigden/ex-bewoonsters van "Gods Werkhof".
 De zusters: "Daar zitten we dan! Wat gaat er gebeuren? Er gaat van alles door je heen - je kijkt eens rond... Hier een groet, daar een knik, een knuffel! Je bent weer even thuis in die grote ruimte met al die bekenden om je heen.
Dan is er eerst de viering met p. Joop Smit als voorganger. Dat behoeft geen commentaar. Iedereen voelt er zich bij betrokken."
Maria-Clara, Theresia, Marta en Gabriel - Monica was afwezig - werden toegesproken door Wyp, Ada, Jopie, en Hester. Aan hen werd een speciale kaars overhandigd als bewijs van onze verbondenheid.
De meeste hilariteit veroorzaakte
Wyp, door het voorval te memoreren van Clara die ondeugend haar been buiten de voordeur stak om even ‘buiten’ te zijn. Marta sloot het geheel af met een dankwoord, waarin ze ook refereerde aan de woorden van zuster
Gertrudis, toen vijf jaar geleden de priorij werd overgedragen: ‘Het gaat om ons eigen onvervreemdbare antwoord op de levenssituatie’.
We zongen met de woorden van Rutger Kopland:
"Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen, zacht
de deur dichttrekken achter je bestaan
en niet terugkeren.
Je blijft iemand op wie wordt gewacht.
Niemand wacht
Want je bent er nog
Niemand neemt afscheid
Want je gaat niet weg..!"
Na afloop was het natuurlijk een geanimeerde toestand, zoals gebruikelijk. De aankleding van de gang naar de patiozaal was schitterend: overal hingen foto’s uit de beginjaren van de zusters, Dick had een fotoalbum met opgewekte plaatjes uit de voorbije jaren. De verschillende zusters zaten her en der in de zaal en iedereen nam deel aan deze grote receptie. En tegelijk werd ook nog het seizoen geopend. Hilbrand verzorgde de opening met een prachtige speech. Daarna trad Heleen op met een schitterend lied waar iedereen met groot enthousiasme het refrein van meezong.
Dan, na de viering, dat persoonlijk woordje naar ieder. De kaars, het lied. Dan de koffie met dat geweldige
lied op de melodie van "Vierentwintig rozen" van Toon Hermans, met als
refrein (waarbij we elkaar mochten aanwijzen!):
"Een centrum van bezinning
Toekomst in ontginning
Mede door de inbreng van jou..."
1960 DE PRIORIJ
Monialen Augustinessen in een priorij
Een huis en tuin ontworpen midden in de wei
Niet iedereen kan zomaar binnenlopen
Maar na een poosje gaat het slot toch open
Zo blijf je eigentijds je roeping trouw
Theologie studeren in een nieuwe tijd
Experimenteren met liturgisch beleid
Een nieuw élan voor vastgeroeste zaken
Leken die de gemeenschap helpen maken
Wat is hier allemaal mogelijk, as-je-me-nou
1989 HET GASTENBEZINNINGSCENTRUM
Kundige inleiders met een goed verhaal
Boeiende gesprekken in de kleine zaal
Gasten die hier graag komen logeren
Om onthaasten en nog veel meer te leren
De leefgroep en de woongroep steeds in touw
1998 SAMAYA
Zusters lang vertrokken - het gebouw te koop
Wordt het kopen, huren, of misschien de sloop
’t Verlossend woord wordt eindelijk gevonden
Samaya voelt zich met ons verbonden
Ze vestigen zich hier en ’t went al gauw
OOK 1998 VERENIGING WERKHOFGEMEENSCHAP
Wat stil-aan gegroeid is krijgt een eigen vorm
Verbondenheid der WHGers blijkt enorm
Elke zondag komen zij tezamen
Zeggen niet op alles ja en amen
Maar wat hier wordt gedaan dat is niet flauw
1 SEPTEMBER 2002 OPENING VAN HET SEIZOEN
Twee en veertig jaar al, deze priorij
Huis en tuin florerend midden in de wei
Toekomst wordt gebouwd op het verleden
Augustinus moest eens zien wat wij hier deden
Wij zullen hiermee doorgaan zonder fraude in de bouw
Het was één grote familie, de
WHG op zijn best.
De zusters: "Wat is er veel gezegd; maar het kan nooit genoeg gezegd worden: woorden van dankbaarheid. En die schieten dan toch weer tekort!
Wat een voorbereiding is hier aan voorafgegaan, met misschien de gedachte erbij: zal het lukken? Hoe beleeft men het?
We zijn naar huis gegaan met een hart vol van dankbaarheid: dat dit kon! Dank aan allen die het feest voorbereid hebben, aan allen die het mee hebben doen slagen.
Lieve mensen van de WHG, blijf nog heel lang samenkomen. Laat elkaar niet los - ga niet weg".
|